In september 2010 ben ik weer op werkbezoek naar Tanzania geweest. Ik verheug mij er altijd weer op om het land ,de mensen en “ons” samenwerkingsproject met de Mlangarini primary en secundary school en mijn collega’s daar weer te ontmoeten.

Zondagochtend 5 september opgestegen vanaf Schiphol naar Kili International Airport in Arusha Tanzania. Van maandag tot en met vrijdagochtend de Dekker Chrysanten bedrijven bezocht en de manier van werken en de “cijfers” van 2009 doorgelicht.

Vrijdagmiddag ben ik samen met Nelson ( Collega bij Dekker Chrysanten, voorzitter van het schoolbestuur en mijn betrouwbare linking pin, is ook op de Paus op bezoek geweest ) op bezoek gegaan naar de Mlangarini school. Een halfuur rijden. Nelson rijdt dus kon ik lekker de omgeving in mij opnemen; Stof, kuilen en verschillende hutjes waar de mensen met hun gezin in leven. Je denkt dat je in een documentaire rijdt van de TV, alleen zit je er nu zelf in.

De moslim bevolking ziet er vandaag extra feestelijk uit, want het is Suikerfeest, einde van de Ramadan.

Rechtsaf afgeslagen ( door het water ) richting de Mlangarini lagere school. Het is rustig de kinderen zijn vrij en Aaron, ( de Meester Evert van de Mlangarini ) is er nog niet. Nelson en ik lopen rustig rond en wat direct opvalt, is dat ze er wederom in geslaagd zijn om een extra klaslokaal te bouwen en een extra woon / slaap gedeelte voor de docenten.

De Tanzaniaanse regering heeft een systeem opgezet wat als volgt werkt;

·         School moet zelf geld en materialen regelen om fundering en muren van een lokaal te maken.

·         Overheid betaald het dak

·         Als het dak erop zit wordt een extra leraar toegewezen

·         Leraar komt echter alleen als woonhuis is geregeld ( moet zelf worden betaald door de school )

·         Inrichting van het lokaal moet weer zelf worden gefinancierd; Schoolbord en schoolbanken

Het is dus belangrijk voor scholen dat er zelf initiatief word genomen om fondsen ( geld ) te genereren.

Aaron is gearriveerd op zijn brommer. Hij is speciaal uit de stad gekomen om ons rond te leiden en de laatste stand zaken door te nemen. Ik heb diverse foto’s en filmpjes gemaakt om een overzicht te geven van klassen, inrichting en de onderkomens van de leraren.

De school is succesvol; Ze gaan richting de 700 kinderen en in ieder lokaalzit een 45 – 50 kinderen. Ze moeten wel blijven bouwen anders zal buiten les gegeven worden.

Naast de basisschool krijgt de middelbare school goed vorm en men heeft concrete gedachten om een “highschool” op te gaan richten. Voorwaarde is dat er dan eerst stroom wordt aangelegd zodat er o.a. verlichting en PC’s zouden kunnen worden aangeschaft.

Tijdens het gesprek viel mij op dat er een EHBO kast aan de wand hangt. Op mijn vraag of ik de inhoud zou mogen zien blijkt helaas dat de pot met paracetamol en de betadine op is. Voor ons basis producten en voor hen te duur om aan te schaffen. Deze zitten dus zeker in mijn koffer de volgende reis.

In de EHBO-kast ligt ook een folder over het ontwormen van kinderen. Een normaal verschijnsel waarbij wij in NL “ff” naar de drogist gaan en een kuurtje volgen. Aaron legt mij uit dat deze pillen niet op de nuchtere maag in genomen mogen worden en dat dit voor medische problemen bij de kinderen heeft geleid. Niet alle kinderen hebben dagelijks voldoende voeding.

Na een paar uur Aaron weer gedag gezegd en met de auto terug naar het hotel. Het was weer een mooi bezoek en met namen de gesprekken blijven bij. S’avonds brengt het vliegtuig mij weer terug naar het vertrouwde Nederland en mooie Sint Pancras.

Hoe zit het met de samenwerking tussen de Paus Johannes School en de Mlangarini?

Wat hebben we vanuit de Paus gedaan;

·         meerdere malen enveloppen, vellen papier, pennen en potloden opgestuurd.

·         Digitale fotocamera geregeld

·         Meerdere nieuwsbrieven gemaakt over de dagelijkse gang van zaken

·         Donatie van € 500 voor de inrichting van een klaslokaal; hier zijn schoolbanken voor gekocht

Wat is vanuit de Mlangarini gedaan;

·         Nieuwsbrieven gemaakt en we hebben engels – swahili woordenboek gehad

·         Aaron heeft een email account geopend, welke hij in het weekend bij een kennis kan gebruiken.

·         Er zijn verschillende mailtjes met brieven / foto’s blijven “hangen” tussen Tanzania en Nederland. We hebben nu afspraken gemaakt om te zorgen dat de mailtjes / brieven ook aan gaan komen in Nederland. Zonde van het werk.

Hoe gaan we verder?

Evert, Martin de Boer, Fred Wever en Ondergetekende hebben onlangs bij elkaar gezeten om te bespreken wat de huidige status is van het project en hoe we verder gaan. Financieel gezien is er nog ruimte en we blijven bij de oorspronkelijke doelstelling van informatie uitwisseling tussen de kinderen en leraren. Hoe gaan we de uitwisseling verder handen en voeten geven;

·         Blijven sturen van papieren en schrijfgerei

·         Opzetten van standaard lay out wat het nog makkelijker maakt om een onderwerp op papier zetten met woorden / beelden.

·         Op de rit krijgen van email – contact, dit zou geweldig zijn

·         Meer communicatie binnen de Paus over Tanzania en het project

·         Gebruik maken van de website

En wat draagt het nu bij initiatieven zoals deze?

Je kunt met verschillende brillen naar dit project kijken. Ik ben blij dat we voor een lange termijn relatie hebben gekozen door eerst de uitwisseling van informatie te proberen te organiseren en daarna pas een bijdrage in financiële zin hebben gedaan. Voor kinderen, docenten en ouders is het belangrijk dat we op hoogte zijn van het bestaan van twee verschillende werelden op een aarde.

Het geeft begrip, het geeft wijsheid, het geeft motivatie en geeft een andere kijk op zaken.

Heb je vragen, opmerkingen of wil je een steentje op jouw manier bijdragen aan deze samenwerking laat het ons dan weten.

Namens de Mlangarini groep,

Hans Verduin